गबरू दोस्त

दुसऱ्या दिवशीही वाघोबाने नाकासमोरच्या माश्या चुकवताना मान हलवली व त्याच वेळी मातोश्री वाघीण बाईंची शेपटी चाबुकाप्रमाणे चालली अन् गुबगुबीत वाघोबा थेट अस्वल काकांच्या मधाच्या बरणीला धडकला. "अरे हो, हो सावकाश." अस्वल काकांनी त्याला सावरलं तोवर वाघ-वाघीण झेपा टाकत निघुन गेले.

वाघोबा उभा रहात होता तोच हांकचू हांकचू करत एक प्राणी उड्या मारतच आला अन् अचानक कोलांटी उडी मारून अस्वल काकांना धडकला. "शाबास गबरू आज फक्त एकदाच पडलास." अस्वल काकांनी डोळे मिचकावत म्हटलं व वाघोबाची ओळख करून दिली." गबरू हा तुझा नवा दोस्त वाघोबा आणि बरं का वाघोबा हा आमचा पहिला विद्यार्थी गबरू गाढवे."

"ये मित्रा गळाभेट करू " गबरू दोन पायावर उभा रहात म्हणाला.वाघोबानं त्याची गळाभेट टाळण्यासाठी झेप टाकली पण दोघे ही अंग न आवरून थेट अस्वल काकांच्या पोटावर धडकले."शाबास ! चांगली गुरुदक्षिणा देताय लाथा घालून " असं म्हणून अस्वल काकांनी दोघांना उठून बसवलं व नेहमीच्या सवयीनं दोघांना गुदगुल्या केल्या.मग काय त्या द्वाड पोरांनी त्यांनाही गुदगुल्या केल्या. अशी दंगामस्ती बराच वेळ चालली. इतकी की ते तिघेही हसून हसून तिथेच पसरले व तो दिवस संपला.

रात्री  वाघोबाला कुशीत घेवून त्याचं अंग चाटत वाघिणीनं विचारलं, "आज काय शिकवलं माझ्या बाळाला ?" एका दिवसातच बाळ हुशार झाला होता. तो म्हणाला," गुदगुल्या कशा कराव्यात व कशा करू नयेत."
" म्हणजे काय ?" " अगं आई , हा माझा पहिला धडा आहे." "असा का ?" म्हणून वाघोजीनी वाघोबाला गुदगुल्या करायला हात पुढं नेला. वाघोबा पटकन वाघिणीच्या मागे लपला व वाघोजीचा हात वाघिणीला गुदगुल्या करून गेला. सटाक करून वाघिणीची शेपटी वाघोजीच्या हातावर बसली "हा काय चावटपणा "वाघोजीनी  हसत म्हटलं, "बेटा धडा तर भलताच कठीण आहे." "झोपा आता." वाघिणीची डरकाळी गुफाघर हादरवून गेली पण तोवर वाघोबा गाढ झोपी गेला होता. 

शिकवणीची सुरुवात

चंदन -वंदन जंगलाचे महाराज सिंव्हाजी आयाळे सहकुटुंब-सहपरिवार व सहमंत्रीमंडळ परजंगल दौऱ्यावर गेल्याने उपराजा वाघोजी पट्टेदार यांच्या मजबूत खांद्यावर सगळ्या जबाबदाऱ्या वाढल्या. अर्थात जबर कामाला त्यांची ना नव्हती ना त्यांच्या सहकारी जीवनधारिणी वाघीणीची. पण या कामाच्या गडबडीत त्यांचा छोटा, गोड,गुबगुबीत वाघोबा याच्याकडे दुर्लक्ष होऊ लागले होते.

वाघिणीला आपल्या लेकराच्या शिक्षणाची काळजी वाटत होती. विचार करून शेवटी त्यांनी वाघोबाला जवळच राहणाऱ्या जुन्या जाणत्या मित्राच्या म्हणजे मधुकाका अस्वले यांच्या ताब्यात द्यायचे ठरवले कारण शिक्षकांपासून दाईपर्यंत,शाळेपासून पाळणाघरापर्यंत सारेच दौऱ्यावर होते.

सकाळीच  वाघोबाला तयार करून वाघ वाघीण अस्वल काकांकडे आले.नेहमी प्रमाणे अस्वल काका उन्हात पाठ गरम करत पोळ्यातला मध खाण्यात मग्न होते.आसपास माश्या उडत होत्या.त्यांची मधुकाकांनी दाखल घेतली नाही.त्यांनी मन वळवून वजनदार पावलांनी हादरणारी जमीन पाहिली.

"यावं, यावं महाराणी !" अस्वलकाकांनी वाघिणीला नमस्कार केला. "पुरे हं काका. " वाघीण बाई लाजल्या.पण मनात सुखावल्या. बऱ्याच वर्षांपासून मनात असलेली इच्छा पूर्ण होत होती महाराणी बनण्याची. "ये बाळ." अस्वल काकांनी वाघोबाला जवळ बोलावलं. "राजगुरू पोपटोजी लालनाके परत येईपर्यंत  मीही राजगुरू पद  उपभोगतो."अस्वल काकांनी हसत वाघोजीस म्हटले.

वाघोबा मान हलवत होता.वाघिणीला वाटलं तो नाही नाही म्हणतोय पण तो तर नाकापाशी गुणगुण करणारी माशी हटवत होता. "जा की ठोंब्या ." म्हणून वाघिणीने शेपटीने फटका मारला. अचानक काही कळायच्या आत वाघोबा थेट अस्वल काकांच्या मांडीवर गेला. अस्वल काकांचा एक लांबलचक केस त्याच्या नाकात गेला व तो सटासट शिंकला. अस्वल काकांनी डोळे झाकत गडगडाटी हसत पोट हलवल. त्यांच्या पोटावर वाघोबा मजेत वर खाली होत होता.

"आम्ही संध्याकाळी येतो." वाघिणीने सांगितले. "हो हो" अस्वल काका हो म्हणत होते की हो हो करून हसत होते ते कळत नव्हतं.वाघ-वाघिणीने शेपट्या हलवून टाटा  केलं व मोठ्या मोठ्या डरकाळ्या देत आपल्या कामाची सुरुवात केली.

अश्या प्रकारे आपल्या कथानायकाचा अस्वल काकांच्या शाळेत प्रवेश झाला.